الوَرِيق - من الشجر : درخت پر شاخ و برگ . الوَزّ - ج وَزَّات [ ورّ ] : مرادف ( الإِوَزّ ) است و به معناى غاز است . وَزَى - - وَزْياً [ وزي ] الشيءُ : آن چيز جمع و منقبض شد . الوَزَارَة - دولت ، حكومت ، رتبهء وزير . الوِزَارَة - مرادف ( الوَزَارَة ) است . الوَزَّال - ( ن ) : گياهى است بدون برگ با ساقه‌هاى دايره اى و داراى شكوفه اى زيبا و زرد رنگ . الوِزَان - برابرى چيزى در وزن با چيزى ديگر ؛ « هو وِزانُ الشيءِ و بوِزانِه » : معادل آن چيز در وزن است . الوزَانَة - برابرى و تعادل . وَزَبَ - - وُزُوباً الماءُ و نحوُه : آب و مانند آن روان شد . الوَزَّة - ج وَزَّات [ وزّ ] : مؤنث ( الوَزُّ ) است . وَزَرَ - - وَزْراً و وِزْراً الشيءَ : آن چيز را با خود برداشت ، - الرَّجُلُ : آن مرد چيز سنگين را بر پشت خود برداشت ، - وِزراً الرَّجُلَ : بر آن مرد چيره شد ، - وَزَارَةً للملِك : وزير شاه شد ، - يَوْزَرُ وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، مرتكب گناه شد . وَزِرَ - يَوْزَرُ وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، مرتكب گناه شد . وُزِرَ - وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، - فُلانٌ : فلانى به گناهي كشيده شد . الوِزْر - مص ، ، - ج اوزار : گناه ، سنگينى ، بار سنگين ، توشهء مسافر ؛ « اوْزَارُ الحربِ » : ابزار جنگ . الوَزَر - پناهگاه ، كوه بلند ، هر سنگر و پايگاه . الوِزْرَة - ج وِزْرَات و وِزِرَات و وِزَرَات ؛ پوشاكى كوچك . وَزَعَ - - وَزْعاً الجيشَ : آرتش را صف آرائى كرد ، - فُلانًا او بِفُلانٍ : از او جلوگيرى كرد ، - فُلاناً بفلانٍ : او را از فلانى راند و دور كرد . وَزَّعَ - تَوْزِيعاً [ وزع ] المالَ بينهم : مال را ميان آنها پخش كرد ، - الْمَالَ عليهم : مال را ميان آنها تقسيم كرد . الوَزَعَة - جمع ( الوازع ) است ، ياران شاه و گارد ويژه او ، اميرانى كه مردم را از منكرات باز دارند . الوَزَغَ - لرزش و تكان خوردن ، مرد ترسو و تنبل . الوَزَغَة - ج وَزَغ و وِزَاغ و أَوْزاغ و وِزْغان و إزْعان ( ح ) : گونه اى از جانوران خزنده مانند مارمولك . وَزَنَ - - وَزْناً و زِنَةً الشيءَ : آن چيز را سنجيد تا وزن آن را بداند ؛ « هذا يَزِنُ رطلًا » : اين چيز يك رطل وزن دارد ، - له الدّراهمَ و غيرها : پولها را وزن كرد و به او داد ، ، - الأرضَ : زمين بلندترى را براى خود برگزيد ، ، - الشِّعْر : شعر را تنظيم و مطابق با ميزان و قافيه سرود . وَزُنَ - يَوْزُنُ وَزَانَةً الشيءُ : آن چيز سنگين شد ، - الرّجُلُ : صاحب نظر و خردمند و برتر شد . وَزَّنَ - تَوْزِيناً [ وزن ] نفسَه على كذا : خود را براى آن كار آماده كرد . الوَزْن - مص ، ، - ج اوْزان : مثقال ؛ « هُو وَزْنُ الشّيء » : او روبروى آن چيز يا معادل آن در وزن است ؛ « اقام وَزْناً كبيراً لكذا » : براى آن اهميت بسيار قائل شد . الوَزْنَة - اسم مرّه از ( وَزَنَ ) است ، زن خردمند و استوار رأى ، - و در نزد مردم لبنان به معناى سه رطل است . الوِزْنَة - اسم نوع از ( وَزَنَ ) است . الوَزْوَاز - [ وزوز ] : آنكه هنگام راه رفتن گامهاى كوتاه بردارد و تنش جنبان باشد ، مرد سبكبال و كوتاه ، - ( ح ) : نام پرنده ايست . وَزْوَزَ - وَزْوَزَةً [ وزوز ] : با گامهاى كوتاه و جنبانيدن تن راه رفت ، سبك شد و با شتاب پريد . الوَزِير - ج وُزَرَاء و أَوْزَار : وزير ، عضو هيأت دولت ، معاون . الوَزِيم - عند أَرباب علم النبات : عضو مادگى در گلها و درختان شامل تخمدان و خامه و كلاله . الوَزِيمِيَّة - ( ن ) : گونه اى گياه از رستهء نجيليات است كه داراى ساقه اى بلند در چند متر و گلهاى آن به رنگ نقره مىباشد . الوَزِين - دانهء آرد شدهء حنظل ؛ « فلانٌ وَزينُ الرّأي » : فلانى استوار رأى است . وَسَى - - وَسْياً [ وسي ] رأْسَه : موى سر خود را تراشيد . الوُسَاد - ج وُسُد : بالش ، پشتى . الوَسَاد - ج وُسُد : مرادف ( الوُساد ) است ؛ « لَزِمَ الوَسادَ » : از بستر خواب بيرون نيامد . الوِسَاد - ج وُسُد : مرادف ( الوُساد ) است . الوُسَادَة - ج وُسَادَات و وَسَائِد : بالش ، ناز بالش . الوِسَادَة - ج وِسَادَات و وَسَائِد : مخده ، بالش . الوَسَاطَة - مص ، وساطت ، ميانجيگرى . الوِسَام - ج أَوْسِمَة [ وسم ] : نشان و داغ ستوران ، مدال ، نشان افتخار ؛ « وِسامُ الاستحقاق » : نشان شايستگى ؛ « وِسام جَوْقة الشّرف » : نشان لياقت و بزرگى . الوَسَامَة - مص ، اثر زيبائى ، زيبائى و خوشگلى . وَسِخَ - يَوْسَخُ و يَاسَخُ و يَيْسَخُ وَسَخاً الشيءُ : آن چيز چرك و كثيف شد ، بر روى آن چركى نشست . وَسَّخَ - تَوْسِيخاً [ وسخ ] الشيءَ : آن چيز را چرك كرد . الوَسَخ - ج أَوْساخ : چركى و كثافت كه بر روى جامه و مانند آن نشيند . الوَسِخ - « شيءٌ وَسِخٌ » : آنچه كه بر روى آن چركى قرار گرفته باشد . وَسَّدَ - تَوْسِيداً [ وسد ] ه الوِسادةَ : بالش را زير سر خود نهاد ، - الَيه الأَمر : امر را به او اسناد كرد . وَسَطَ - - وَسْطاً وسِطَةَ المكانَ أو القومَ : ميان آن جاى و يا قوم نشست ، - وَسَاطَةً القومَ و فيهم :